.::بازیگران قدیمی::.

ایران صدا: گفتگو با محمدعلی کشاورز
متولد 1309 در اصفهان.
تحصیلات: فارغ التحصیل هنرستان هنرپیشگی تهران و دانشکده هنرهای دراماتیک. آغاز فعالیت هنری از سال 1339 با حضور در نمایش «ویلن ساز» کره مونا، از عمده نمایش هایی که کشاورز در آنها ایفای نقش کرده، می توان به اینها اشاره کرد: «آنتیگون»، «آندورا»، «شهریار»، «اشباح»، «افول»، ، «بختک»، «چند لحظه تا مرگ»/ گروه فرهنگ و ادب و هنر 

من در جلفای اصفهان که محله‌ای ارمنی‌ نشین است به دنیا آمدم، جایی با سابقه طولانی در زمینه موسیقی، نقاشی، منبت‌کاری، قالی‌بافی، قلم‌کاری و قلم‌زنی. مردم آنجا اکثرا با ترانه‌های محلی و اجتماعی همچنین اشعار سعدی و حافظ همخو بودند و شب‌های طولانی زمستان می‌نشستند و شاهنامه می‌خواندند و در قهوه‌خانه‌ها هم همیشه بحث «نقالی» داغ بود. تئاترهایی هم به زبان ارمنی اجرا می‌شد که از همان زمان برایم بسیار اثرگذار بود. حتی برای اولین بار سالن تئاتر به صورت «جعبه ایتالیایی» در جلفای اصفهان ساخته شد که هنوز هم وجود دارد.
من به کودکستان مریم می‌رفتم و مدیر آنجا فردی بود به نام «گراویدار» که زبان ایتالیایی و فرانسه را خیلی خوب می‌دانست و به ادبیات فارسی هم بسیار مسلط بود و راجع‌به اشعار سعدی، حافظ، فردوسی، مولوی و شعرای اصفهان بحث می‌کرد این گفتگوها و بحث‌های فرهنگی که می‌شد روی ما بسیار تاثیر می‌گذاشت به خصوص اینکه در دوران کودکی و نوجوانی بودیم و این مسائل برایمان تازگی داشت. من بسیار تحت تاثیر فضای بسیار زیبا و قشنگ اصفهان بودم. به خصوص کاشی‌کاریهای مساجد که هنوز هم بعد از گذشت صدها سال پا برجاست و کسی نتوانسته مثل آنها کار کند. آن زمان نه تلویزیون بود و نه رادیو و ما به تماشای نمایشنامه‌هایی که در قهوه‌خانه‌ها برای تفریح و سرگرمی مردم اجرا می‌شد می‌نشستیم. حدود 12 سال داشتم که کم‌کم سینما هم آمد، در آن روزگار پدیده جدیدی محسوب می‌شد.
اکثر معلم‌های ما از تهران فارغ‌التحصیل شده بودند و آنها مسائل جدیدی را به ما می‌گفتند و یواش یواش ما را به تئاتر و سینما علاقمند کردند. خانواده‌ام هم هیچ مخالفتی برای وارد شدنم به کارهای هنری نداشتند. در مدرسه تئاترهایی را کار می‌کردم که بیشتر مسائل وطن‌پرستی در آنها مطرح می‌شد و به موضوعاتی همچون علم بهتر است یا ثروت می‌پرداختیم.
ورود به هنرستان هنرپیشگی :
بعد از گرفتن دیپلم در دبیرستان «ادب» به تهران آمدم و بعد از گذراندن دوران سربازی چون کار خاصی نداشتم از زور بی‌کاری بعد از دادن کنکور به هنرستان هنرپیشگی رفتم و دوره سه ساله را در آنجا گذراندم، در آن دوره‌ 20 نفر حضور داشتند واسماعیل شنگله و جمشید لایق از هم دوره‌هایم بودند. اساتید خوبی مثل استاد نامدار، مهرتاش، دکتر نصر، خان ملک، ساسانی، صدری، گرمسیری و جنتی عطایی آنجا بودند و رشته‌های مختلف را به ما درس می‌دادند.
اجرای نمایش‌های تک پرده‌ای در تلویزیون
از سوی اداره هنرهای دراماتیک چند استاد از فرنگ آورده بودند و تئاتر را به صورت اختیاری آموزش می‌دادند که من به همراه نصریان، شنگله، کرامت، والی و خسروی در این کلاس‌ها حضور پیدا کردیم. کم‌کم تلویزیون ایران شکل گرفت و بچه‌هایی که در عرصه تئاتر کار می‌کردند جذب تلویزیون شدند و نمایش‌هایی را به مدت نیم ساعت اجرا می‌کردیم. این درست در زمانی بود که بعد از کودتای 28 مرداد تئاترها به صورت کاباره درآمده بود و مردم به طور کلی از آن زده شده بودند و کمتر به آن توجه می‌کردند. یواش یواش مجذوب نمایش‌های ما ـ که توسط گروهی از جوانان تحصیل کرده تئاتر که به صورت تک پرده‌ای در تلویزیون اجرا می‌شد ـ شدند که اثر مستقیمی در کوتاهترین زمان می‌گذاشت، آن زمان سینما هم فعال شده بود و عده‌ای هم در آن حوزه مشغول بودند و بیشتر فیلمهای تجاری و سطح پایین ساخته می‌شد اما ما به خاطر اینکه اعتقادی به آنهایی که سناریو می‌نوشتند و فیلم می‌ساختند نداشتیم علی‌رغم درخواست‌هایی که می‌شد در فیلم‌ها شرکت نمی‌کردیم و رسالتی برای کار تئاترمان داشتیم.
تاسیس تئاتر سنگلج :
بالاخره وزارت فرهنگ و هنر مجبور شد سالنی بسازد و سالن 25شهریور که الان سنگلج نام دارد، ساخته شد و ما با گروه هنرهای دراماتیک به آنجا رو آوردیم و چون ضعف نمایشنامه‌نویسی داشتیم مسابقاتی گذاشتیم و نمایشنامه‌هایی از بیضایی، رادی، کاردان و صیاد که ایرانی می‌نوشتند دریافت کردیم. اجرای آنها با استقبال زیاد مردم همراه می‌شد، به طوریکه بلیط‌ها از یک ماه قبل رزرو و از قشرهای مختلف برای تماشا می‌آمدند. از جمله نمایش‌هایی که در آنجا اجرا کردیم می‌توان به "پستخانه"، "اشباح"، "افول"، "عروسی باقرخان"،"حکومت زمان خان"، "بختک"،"دشمنان"،"دوزخ"،"سیاوش برباد"،"سیاه زنگی دایره زنگی و مرد فرنگی"، "چند لحظه تا مرگ" و "مترسک شب" اشاره کرد. در تئاتر سنگلج فقط باید نمایشنامه‌های ایرانی کار می‌شدمنبع

                              
نويسنده و کارگردان: استاد علي حاتمي
مدير فيلمبرداري: نصرت الله کني
موسيقي: بابک بيات، اسفنديار منفردزاده
چهره پردازي: ايرج صفدري
عکاس: امير نادري
ضربي خواني تيتراژ : استاد مرتضي احمدي
شعر: علي حاتمي
آواز: عهديه، کورس سرهنگ زاده، مهتاب، سوسن، افشين
بازيگران: پرويز صياد، کتايون، صادق بهرامي، حسن خياط باشي، حميده خيرآبادي، يدالله شيراندامي، سيروس ابراهيم زاده، حسن رضايي، ثريا بهشتي،منوچهر احمدي،
سال ساخت: ۱۳۴۹

خلاصه داستان:

چل گيس، دختر حاکم، در طلسم ديو گرفتار مي شود و حسن کچل توسط مادرش براي کسب تجربه از خانه رانده مي شود. حسن در باغ مرموز با چل گيس آشنا مي شود و به او دل مي بندد. همزاد حسن به او مي گويد که با فدا کردن جانش قادر خواهد بود طلسم ديو را بشکند. حسن ابتدا آرزو مي کند شاعر بشود. اما وقتي به شاعري برمي خورد که براي کالاهاي تجاري شعر مي گويد از شعر گفتن منصرف مي شود. او سپس آرزو مي کند دوستي داشته باشد تا با او درددل کند. اما دوست يک رنگي پيدا نمي کند و پس از آن تصميم مي گيرد پهلوان شود. اما پهلواني را مي بيند که فقط در فکر شکست دادن رقباي خويش است. چل گيس به حسن مي گويد که براي نجات دادن او بايستي شيشه عمر ديو را بشکند. حسن از سر خلوص و عشق مي پذيرد عمرش را بدهد تا چل گيس آزاد شود. ديو که فداکاري حسن را مي بيند از گرفتن جان او صرف نظر مي کند. همزاد حسن با گفتن بسم الله غيب مي شود و حسن و چل گيس به وصال هم مي رسند.
بررسي فيلم :
حسن کچل يک فيلم کاملا عرفاني است و نشانه هاي بسياري دارد از شروع کار که درويش مثنوي خواني ميکند و علانا هدف داستان را از قول موسيچه ي منطق الطير عطار بيان ميدارد و ميگويد که ميخواهد حرفش را با موسيقي بزند و يا بعبارت ديگر به حسن ميگويد که سخنت را در غالب موسيقي بگو .
حسن کچل در بازار سمبل انسان سرگشته در دنيا و متحير از زرق و برق دنياست . زماني که درويش ميايد و شروع به خواندن ميکند و گويي اسراري را بازگو ميکند تمام دنياي بازيچه از حرکت ميايستد و يا بعبارتي در مقابل کلام او علي رغم وجودشان کم رنگ ميشوند و حسن مفتون او را دنبال ميکند و با کلام پاياني درويش سلوک حسن آغاز ميشود و او مانند تمام انسانها تنها و بي پناه است و به حمامي پناه ميبرد در آنجا همزاد حسن آشکار ميشود که وظيفه ي راهنمايي او را دارد ( در غالب يک جن و … ) حسن از طرفي به صدايي بي همتا شيفته شده و کم کم عشقش ژرفا پيدا ميکند و با راهمناييهاي همزادش مرحله به مرحله کامل ميشود و در هر مرحله حاضر ميشود براي رسيدن به عشق مقداري از عمرش رابدهد تا آخر کار که قبول ميکند که تمام عمرش رابدهد و د ر واقع عاشق پاکباز ميشود و به وصل يار ميرسد و به قول خود نيز پايبند است که نشان از انسان سالم و بدون غرض دارد و …
اين داستان در لفافه يي از عوام پسندي با استفاده از موسيقي جذاب و کنايات فراوان که اشاره به همه ي آنها دراين مجال نميگنجد شکل گرفته و شنايي حاتمي بعنوان نويسنده و کارگردان اثر را از عوالم عرفاني بوضوح آشکار ميسازد بسان مولوي که نکات نغز عرفاني در لفافه يي از داستان بيان ميدارد.
بعبارتي داستان کچل عاشق داستان خود ماست که ظاهر در خور دلدار نداشته و ندارد اما آنچه در نهايت بدادش ميرسد صفاي دل است .

بشنويد اي دوستان اين داستان — خود حقيقت نقد حال ماست آن

- من نبودم دستم بود تقصير آستينم بود
- چرا آستينو نکندي ؟
- آستين ديگه دستم شد
- چرا دستتو نکندي ؟
- دستم ديگه تنم شد.
- چرا تنتو نکندي ؟
- تنم ديگه سرم شد
- چرا سرتو نکندي ؟
- چي سرمو ؟
سر من ، منم ديگه ، سر تو تويي ديگه !!

                          ترانه فیلم یاقوت سه چشم